Skip to main content

КЪЫЙМЕТЛИ БАХШЫШ


Бир къызчыкъ куньлернинъ биринде ойнап отургъанда, йылтыравукъ кягъыттан гузель бир къутучыкъ япа. Бабасы буны корип:

– Къызым, бойле гузель кягъыттан олмайджакъ бир къутучыкъ япасынъ! – деп ачувлана.

Къызчыкънынъ джаны агъыра, амма бабасына бир шей айтмай.

Экинджи куню къызчыкъ гузель кягъыттан япылгъан къутучыкъны бабасына кетирип:

– Баба, бу къутучыкъ меним санъа бахшышымдыр, – дей.

Баба балагъа акъсыз ерде ачувлангъаныны анълап, утана ве: «Сагъ ол, къызым», – дей.

Сонъра къутучыкъны ачып бакъса, ичинде бир шей олмагъанына кене ачувлана.

– Я, балам, бош къутучыкъны бахшыш этмейлер де? – дей о.

– Я меним къутучыгъым бош дегиль, ичине санъа олгъан бутюн севгимни къойдым. Бабачыгъым, мен сени пек севем! – деп, агълай къызчыкъ.

Бабасынынъ юреги бунъа даянмай ве къызындан афу сорай.

– Багъышла мени, гузелим меним, мен де сени пек севем, – деп къызыны къучакълап, козьлеринден опе.

Бундан сонъ бабасы бу къутучыкъны сакълап тута ве къызынынъ энъ къыйметли бахшышыны юрегинде ис эте.

Рустем Сулейманов