Skip to main content

МЕРАКЪЛЫ АДАМ

Бир адам омюрлик байырларда яшагъан. Оларнынъ ашагъысында кениш бостанлар, берекетли багъчалар олгъаныны эшитмекче биле экен.  Бу адам шу гузель ерлерни озь козюнен корьмеге истей. Куньлернинъ биринде о байырдан тюше ве бостанларгъа, багъчаларгъа кире, эр бир мейвагъа, себзеге зевкънен бакъа. Омюринде корьмеген шейлерни корьгени ичюн Аллагъа шукюрлер эте, дуа окъуй.

Сонъ Аллагъа мураджаат этип: «Сен эр бир шейни  сырасынен, гузель этип, ерли-ерине къойдынъ. Амма мен тек бир шейни  анълап оламадым – не ичюн бу балабан къарпыз, къавун ады олгъан емишлернинъ орькени пек индже, эм де ашагъыда – ерде, кучючик, джевиз адлы емиш исе юксек, балабан теректе осе?» – деп сорай.

Онъа кимсе джевап бермей. Адам багъчаларны кезе-кезе болдура. Сонъ бир балабан джевиз терегининъ тюбюне ята. Бираз вакъыт кечкен сонъ, юкълап къала. Джевиз терегининъ устюне къаргъа къона. О джевизлерни чёкючлемеге башлай. Бир джевиз теректен къопа, тюбюнде юкълагъан адамнынъ манълайына барып урула. Адам еринден атылып тура, агъыргъан манълайыны тута. Джевиз ургъан ери шишип чыкъа. Бу адам манълайыны тута-тута тёпеге бакъа.

– Аллам, сен манъа пек яхшы анълаттынъ. Эгер бу терекнинъ устюнде къавунлар я да къарпызлар оськен олса, шимди меним алым насыл олур эди? – дей.

Рустем Сулейманов